Skip to content
Poster Capernaum 500x648

Capharnaüm

Met het knap geschreven Capharnaüm geeft regisseur Labaki de onderklasse in Beiroet een gezicht (vier sterren). De casting is een klein wonder: alle rollen zijn sterk bezet, met de kinderen als grote uitblinkers.

Zain Al Rafeea in Capharnaüm. Hij moet minstens 12 jaar zijn, constateert de dokter die Zain onderzoekt. De jongen oogt een stuk kleiner, maar al zijn melktanden zijn gewisseld. Zijn geboortedatum is niet te achterhalen: Zains ouders hebben hem nooit aangegeven bij de burgerlijke stand. Officieel bestaat hij niet.

In Capharnaüm (de Franse titel betekent ‘chaos’ of ‘puinhoop’) laat de Libanese regisseur Nadine Labaki het jongetje zijn bestaansrecht opeisen. Of, om preciezer te zijn, zijn bestaan verwerpen: Zain klaagt zijn ouders aan omdat ze hem ter wereld hebben gebracht. Zijn leven is zo armzalig, dat hij er liever nooit aan was begonnen. Als je ouders niet voor je kunnen zorgen, wie doet het dan?

De rechtszaak die Zain in gang zet, is de minst realistische ingreep die Labaki zichzelf toestaat in haar scenario, dat verder een getrouw beeld probeert te geven van het leven van de absolute onderklasse in Beiroet. Ze zijn vaak onzichtbaar, de arbeidsimmigranten zonder papieren, de armen zonder scholing, de vluchtelingen zonder status. Labaki geeft hun een gezicht. Capharnaüm, haar derde speelfilm na Caramel (2007) en Et maintenant on va où? (2011), is een felle aanklacht – niet zozeer tegen ouders als die van Zain, die niet in staat zijn hun kinderen een goed leven te bezorgen, maar tegen een sociaal systeem dat niets doet om de meest machteloze burgers op te vangen.

Scroll To Top

Deze website gebruikt cookies, en laadt in eerste instantie alleen noodzakelijke/functionele cookies in. Wilt u een optimaal werkende website, inclusief video, foto's en social media berichten? Klik dan op de groene button "Accepteren".