Poster Supernova 500x714

Supernova

Regie: Harry Macqueen

Cast: Colin Firth en Stanley Tucci

Duur: 94 minuten

 

Schrijver Tusker (Staley Tucci) heeft kortgeleden de diagnose Alzheimer gekregen. Voor zijn nogal introverte partner, concertpianist Sam (Colin Firth) is het een ondragelijke gedachte dat hij op een gegeven moment zal moeten leven met zijn geliefde - al twintig jaar- die van alles is vergeten en ook niet meer zal weten wie hij is.

Zij rijden met een camper door het prachtige Lake District en bezoeken vrienden, familie en bijzondere plekken, herinneringen aan een mooi verleden. Zoals een supernova, een ster die vlak voor het eind op spectaculaire wijze explodeert, uiteenspat in sterrenstof en een zwart gat vormt, zo zal in de nabije toekomst hun wereld imploderen.

Sam probeert zich sterk te houden, merkt dat de achteruitgang van Tusker steeds meer merkbaar wordt. Hij is tot het uiterste bereid zijn partner te verzorgen, maar deze wil hem niet tot last zijn en zet hem ertoe aan zijn carrière als concertpianist weer op te pakken. De diagnose heeft de liefde voor elkaar weliswaar versterkt, maar leidt eveneens tot frictie. Als Sam ontdekt dat het schrijven van Tusker is verworden tot nietszeggende strepen en hem duidelijk wordt wat hij als zijn toekomst ziet, zijn zelfgekozen dood, komt het tot een climax.

Het verhaal is op zich niet spectaculair. Al meermalen is het relaas van twee geliefden, van wie er een ongeneeslijk ziek is, verteld. De geloofwaardigheid zit in de wijze waarop het allemaal wordt gebracht.  Supernova is een film vol van ingetogenheid en intimiteit. De beide acteurs slagen er ten volle in om uiterst subtiel, door kleine gebaren, blikken en ook stiltes het drama diepte te geven. En als beelden vanzelfsprekend zijn, worden woorden overbodig. Als Sam op het eind van de film de pianoversie van Edgars Salut d’amour speelt, is dat een uitermate passend slotakkoord.

De film herinnert ons enerzijds aan de broosheid van ons bestaan, anderzijds wordt de waarde van het leven benadrukt.